Chaos #4

-Τι έγινε, πού πήγε..?
Ο Νίκος βγάζει απ'την τσέπη του την σημείωση της Έλσας.
-"Περικλέους 109 , μόλις χτυπήσει.." Σίγουρα είναι η οδός του κοριτσιού..Είναι δυνατόν να..Όχι, δεν υπάρχει δρόμος..
Το νιαούρισμα μιάς γάτας, διέκοψε τις σκέψεις του. Η Γάτα του κοριτσιού τον πλησιάζει και τρύβετε στα πόδια του. Ο Νίκος την πέρνει στα χέρια του και την χαιδεύει. Ο Νίκος βολέυτηκε στον τοίχο και η γάτα απλώθηκε γαλήνια πάνω στο στομάχι του..Ένας ήχος διακόπτει την ηρεμία τους..Ο συναγερμός εκείνου του καταστήματος χτυπάει πάλι.
-Μα τί έπαθε..?
Πρίν προλάβει να ολοκληρώσει την σκέψη του..Πέφτει προς τα πίσω! Σηκώνεται τρομαγμένος κρατώντας το κεφάλι του απο τον πόνο. Κοιτάζει μπροστά του..
-Τι έγινε? Μα πως? Τι είναι αυτό το μέρος?
Με αμηχανία κοιτάζει τον δρόμο μπροστά του..είναι τόσο περίεργα..Κοιτάζει πίσω του, βλέπει το σοκάκι αλλά οχι τον τοίχο. Η γάτα τον προσπερνάει και προχωράει στον δρόμο..
-Δεν μπορεί να μου συμβαίνει αυτό? Δεν υπήρχε ποτέ εδω..
Η γάτα απομακρύνετε, σχεδόν δεν φαίνεται λόγω της ομίχλης και του λιγοστού φωτισμού, πηγαίνει προς ένα σπίτι..Ο ήχος του συναγερμού σταματάει..Ο Νίκος γυρίζει πίσω να κοιτάξει. Το σοκάκι δεν φαίνετε, μόνο ο τοίχος..είναι πάλι εκεί.
-Γαμώτο!
Ο Νίκος τρέχει προς τον τοίχο και τον χτυπάει θυμωμένος..
-Τι έγινε πάλι? Δεν γίνετε! Ο τοίχος εμφανίστηκε έτσι ξαφνικά! Δεν το πιστεύω!
Ένιωσε απελπισμένος, όλα του φαίνονται τόσο παράξενα. Γυρνάει προς τον δρόμο που ανακάλυψε και κοιτάζει δεξιά και αριστερά, είναι σαν να συνεχίζει ο δρόμος απο την γειτονιά της Έλσας..Κοιτάζει τον τοίχο στα δεξιά του και βλέπει την πινακίδα..
-Οδός Περικλέους.. Είναι όντως η συνέχεια..Η Έλσα έγραψε την οδο της Φαίης! Κάπου εδώ θα είναι! Γιατί όμως έγραψε "όταν χτυπήσει"? Πρέπει να την βρώ!
Χωρίς να περιμένει, προχώρησε στην συνέχεια της οδού, όλα είναι τόσο παράξενα..Όλος ο δρόμος είναι καλυμένος με ομίχλη, όλα είναι τόσο παλιά..Οι τοίχοι με ρωγμές, τα σίδερα σκουριασμένα..Τα δέντρα δεν έχουν φύλλα..
-Τι είναι αυτό το μέρος?Είναι ανατριχιαστικό! Πρέπει να βρώ την Έλσα και να την πάρω να φύγουμε απο δω..
Ενώ στη άλλη μεριά του δρόμου,έξω στην γειτονιά της Έλσας έκανε πολύ ζέστη..Σε αυτή τη γειτονιά φύσαγε αέρας..Το σφύριγμά του έκανε τον Νίκο να ανατριχιάσει πιο πολύ. Ο Νίκος σταματάει μπροστα σε ενα μικρό σπίτι, τόσο παλιό όσο και όλα τα άλλα..
-Αυτό είναι..αυτό! "Περικλέους 109"..
Ο Νίκος νιώθει ένα σφύξιμο στο στομάχι..κοιτάζει την γάτα που ξαπλώνει στα σκαλιά..και την παλιά πόρτα πίσω της..
-Αυτή η πόρτα μπορεί να με φέρει κοντά στην Έλσα..

Chaos #3

"Περικλέους 109 , μόλις χτυπήσει.."

- Το σημείωμα της Έλσας γράφει μια οδό, Περικλέους 109, νομίζω οτι βρίσκεται στην γωνία, ίσως εκεί μένει αυτό το κορίτσι..Μόλις χτυπήσει, τι εννοεί? Μόλις χτυπήσει.. Πρέπει να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και να σκεφτώ..όχι, δεν εχω χρόνο, πρέπει να μάθω..
Ο Νίκος πήρε τα κλειδιά, τα τσιγάρα και το τηλέφωνό του και βγήκε έξω, προχώρησε λίγο πιο πέρα απο το σπίτι, όταν έφτασε στην γωνία κοίταξε την ταμπέλα..
- Οδός Περικλέους..αυτή είναι..μα τελέιώνει στον αριθμό 102!Γιατί έγραψε 109?Μήπως είναι κάποια άλλη ?

Ο Νίκος στάθηκε για λίγο εκεί κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά μήπως η οδός συνεχίζει κάπου, δεξιά του βρισκόταν το σπίτι με τον αριθμό 102 και δίπλα στο σπίτι ενα σοκάκι που οδηγεί σε αδιέξοδο, το μόνο που υπήρχε εκεί ήταν ενας κάδος σκουπιδιών.
- Δεν υπάρχει τίποτα..Τι να κάνω? Να ψάξω να βρω άλλη οδό Περικλέους? Μήπως έγραψε λάθος τον αριθμό? Έλσα..
Γύρισε και άρχισε να προχωράει προς το σπίτι ρίχνοντας κάθε λίγο ματιές προς τα πίσω. Έφτασε στο σπίτι, ανέβηκε τα σκαλοπάτια που τρίζανε και μπήκε στο διαμέρισμα που είχε ακόμα την μυρωδιά της Έλσας. Άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε ένα μπουκάλι βότκα και μερικά παγάκια. Το ενα ποτήρι έγινε δύο..και τα δύο, τέσσερα..Ο Νίκος απέκτησε εναν πολύ δυνατό πονοκέφαλο. Σηκώθηκε απο τον καναπέ και πήγε στο κρεβάτι παραπατώντας.. Κατα τις τρείς μετά τα μεσάνυχτα, ακούστηκε ένας ήχος που τον τίναξε απο το κρεβάτι..
- Τι..τι είναι αυτό?
Ο Νίκος πλησίασε προς το παράθυρο, κοίταξε εξω στον δρόμο..δεν υπήρχε τίποτα, ο ήχος ερχόταν απο τον συναγερμό του παλαιωπολείου απέναντι..
- Τι έγινε? Γιατί χτυπάει αυτό..μήπως το λήστεψαν?
Κοίταξε καλά στο κατάστημα, ήταν κλειστό, δεν ήταν κανείς εκεί, τίποτα δεν είχε σπάσει.
- Μάλλον χάλασε..
Κοίταξε ακόμα λίγο έξω, τότε ακούστηκε ένας ήχος απο τον κάδο στην γωνία. Ο Νίκος κοίταξε τρομαγμένος..μια γάτα φάνηκε να ψαχουλεύει. Με ανακούφηση τέντωσε τα χέρια του και χασμουρήθηκε, έκελεισε για λίγο τα μάτια και τα έτριψε..όταν τα ξανάνοιξε είδε κάποιον να στέκετε δίπλα στον κάδο..
- Μα ποιός είναι εκεί, να καλέσω την αστυνομία..?
Ο Νίκος προσπάθησε να εστιάσει στην φιγούρα. Μέσα απο την ομίχλη μπόρεσε να διακρίνει μια μικρή σιλουέτα, δίπλα της τριγύριζε η γάτα.
- Η Φαίη..?
Χωρίς να το πολυ-σκεφτεί, έτρεξε εξω στον δρόμο.
- Φαίη? Εσυ είσαι?
Άρχισε να τρέχει προς το μέρος της..Εκείνη άρπαξε την γάτα και έτρεξε μέσα στο σοκάκι..
- Φαίη, περίμενε! Φαίη!
Ο Νίκος την ακολούθησε μέσα στην ομίχλη που υπήρχε στο σοκάκι.
- Φαίη! Σταμάτα!
Την έβλεπε να τρέχει μπροστά του ώσπου ξαφνικά την έχασε. Άρχισε να χτυπάει πάλι ο συναγερμός του καταστήματος πιο πέρα.. Έφτασε στο τέρμα, μπροστά σε ενα ψηλό τοίχο..
- Φαίη?! Που πήγε? Δεν είναι δυνατόν να πήδηξε πάνω απο τον τοίχο..Φαίη? Θέλω μόνο να σου μιλήσω! Φαίη!
Ο Νίκος κοίταζε γύρω του, έβλεπε μόνο την ομίχλη, κανένα ίχνος της Φαίης.
- Τι έγινε? Πως..?
Έκατσε κάτω και ακούμπησε την πλάτη του στον τοίχο, έβαλε το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια του και έμεινε εκεί να αναρωτιέται τι συνέβει..

Chaos #2

Με λένε Νίκο, μόλις διάβασα το τετράδιο που η αδερφή μου αποκαλεί ημερολόγιο. Έχουν περάσει 24 μέρες απο τότε που έχω να την δω, οι γονείς μας όπως και η αστυνομία πιστεύουν πως έφυγε επειδή την πιέζανε και οτι δεν θα ξαναγυρίσει..εγώ όμως είμαι σίγουρος πως η Έλσα δεν θα το έκανε αυτό, τουλάχιστον χωρίς να μου το πεί.. Απο τότε που γεννήθηκα, η Έλσα ήταν πάντα κοντά μου, με περνάει 5 χρόνια και έτσι με πρόσεχε πολύ σχεδόν με μεγάλωσε και συζητάγαμε τα πάντα! Την βραδιά που εξαφανίστηκε στις 06 Ιουλίου, προφανώς λίγο μετά την τελευταία φορά που έγραψε στο ημερολόγιο της..κάπου στις τέσσερις τα ξημερώματα με πήρε τηλέφωνο,μέσα απο τον ύπνο μου..στην αρχή δεν καταλάβαινα τι προσπαθούσε να μου πεί, όταν συνήλθα μπορούσα να διακρίνω την μεγάλη ένταση που υπήρχε στη φωνή της..αυτό που πρόλαβα ν'ακούσω πρίν κλείσει βιαστηκά το τηλέφωνο..ήταν κάτι για ενα μικρό κορίτσι, έπρεπε να πάει κάπου μαζί της, φοβόταν λίγο και το τελευταίο πράγμα που είπε..είναι οτι με αγαπάει! Την ξέρω πολύ καλά, κάτι παράξενο της συνέβει, κάτι που αφορά εκείνο το κορίτσι, την Φαίη. Απο τότε που εξαφανίστηκε, μένω στο σπίτι της ελπίζοντας να βρώ κάτι παραπάνω απο αυτό το ημερολόγιο, κάτι που θα με βοηθήσει να την βρώ αφού η αστυνομία δεν έκανε τίποτα, επειδή είναι ενήλικη και οι γονείς μου υποστηρίζουν οτι βαρέθηκε την ζωή της εδώ και αποφάσισε να κάνει μια καινούργια αρχή κάπου αλλού. Ναι, το ήθελε αυτό η Έλσα, οχι όμως έτσι, όχι με αυτόν τον τρόπο..Σήμερα νομίζω πως κατάφερα να βρώ κάτι..στο πίσω μέρος του ημερολογίου της υπήρχε ένα κομμάτι χαρτί, αυτή της η σημίωση..ίσως είναι το πρώτο μου στοιχείο..ενα βήμα πιο κοντά της...

Chaos #1

04/07/05 -"Αγαπητό μου ημερολόγιο, σήμερα μετά την κουραστική μέρα στη δουλειά, πήγα στο μπάνιο για να πλύνω το πρόσωπό μου, καθώς κοίταξα στον καθρέφτη, πέρασαν χιλιάδες εικόνες μπροστά απο τα μάτια μου.. οι πρώτες ρυτίδες δείχνουν καθαρά την ηλικία μου..είμαι 28 ετών, δεν έχω ακόμα δική μου οικογένεια και η δουλέιά μου δεν θα με οδηγήσει σε "καλή καριέρα"! Όλα αυτά προκαλούν αντιδράσεις στους γονείς μου, η έντονη γνώμη τους με κούρασε, όπως και η δουλειά μου..μιας και δεν θα πάρω άδεια αυτό το καλοκαίρι..αντίθετα απο όλους τους άλλους που ήδη κάνουν διακοπές. Θα ήθελα να μπορούσα να είμαι κάτι άλλο, διαφορετικό απο αυτό που είμαι τώρα!"



05/07/05 - "Χθές το βράδυ, έγινε κάτι πολύ παράξενο..μόλις κοιμήθηκα(με δυσκολία, αφού η ζέστη ήταν αφόρητη), ένας ενοχλητικός συνεχόμενος ήχος διακόπτει τον ύπνο μου, απλώνω το χέρι μου και πατάω το κουμπί για να σταματήσει το ξυπνητήρι, ο ήχος συνεχίζει να τρυπάει τα τύμπανά μου, ανοίγω με ενόχληση τα μάτια μου και σηκώνομαι απο το κρεβάτι, το παράθυρο ήταν ανοιχτό και φύσαγε απαλό αεράκι, ο ήχος συνεχίζεται, περπατάω προς το σαλόνι, ο ήχος γίνεται λίγο πιο έντονος αφού η πόρτα του σπιτιού μου είναι ανοιχτή..τρέχω για να ανάψω το φώς και ελέγχω το δωμάτιο, δεν είναι κανείς, κοίταω αν λείπει κάτι, όλα στην θέση τους..Ο ήχος γίνεται ακόμα πιο δυνατός. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά και δυσκολεύομαι να αναπνεύσω..προσπαθώ να ηρεμήσω..Αναρωτιέμαι απο που να έρχεται αυτός ο ήχος? Ο φόβος μου είναι μεγάλος, αλλά η περιέργια ακόμα μεγαλύτερη! Ξεκλειδώνω την πόρτα και βγαίνω στον διάδρομο..ανάβω το φώς και κατεβαίνω τα σάπια σκαλιά που τρίζουν και κάνουν την καρδιά μου να χτυπά ακόμα περισσότερο..ο ήχος έχει γίνει πάρα πολυ έντονος. Βγαίνω στον δρόμο και τα αυτιά μου δεν αντέχουν τον ήχο..είναι απο τον συναγερμό απο το παλαιοπωλείο απέναντι..ο λιγοστός φωτισμός δεν με βοηθάει να δώ, πλησιάζω..δεν φαίνεται να έχει γίνει διάρρηξη..ο ήχος σταματάει. Είναι τόσο παράξενη η ησυχία μετά τον τόσο δυνατό θόρυβο, ειδικά το βράδυ της Παρασκεύης, είναι ανατριχιαστικό..Κανένα ίχνος ανθρώπου..ούτε και αυτοκινήτου..Ένας ήχος διακόπτει τις σκέψεις μου, κοιτάζω προς το σημείο με τον τρόμο να με κυριεύει..μία γάτα ψάχνει στα σκουπίδια! Δεν με ανακούφησε αυτό..με δυσκολία μπορούσα να διακρίνω τον κάδο..για κάποιον λόγο, έχει απλωθεί ομίχλη..μα δεν έχει υγρασία..με έπιασε ανατριχίλα, έτρεξα αμέσως πίσω στο σπίτι μου, κλείδωσα την πόρτα με όλες τις κλειδαριές. Άναψα ένα τσιγάρο για να ηρεμήσω..και ξάπλωσα να κοιμηθώ για να μην σκέφτομαι. Σήμερα ρώτησα αν συνέβει κάτι στο κατάστημα, ευτυχώς δεν έγινε διάρρηξη."

06/07/05 "Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ίσως φταίει η κούραση των ημερών, αυτό που πέρασα χθές το βράδυ ήταν ακόμα πιο τρομακτικό απο προχθές. Ο ενοχλητικός ήχος του συναγερμού με ξύπνησε πάλι, σηκώθηκα απο το κρεβάτι και έτρεξα στο παράθυρο, κοίταξα το κατάστημα και απο όσο μπορούσα να διακρίνω..πάλι δεν συνέβαινε τίποτα, μήπως έχει χαλάσει? σκέφτηκα..και αμέσως ο ήχος σταμάτησε..πάλι τα ίδια.. Τότε, μέσα στην απόλυτη ησυχία, πάλι ο ήχος στην γωνία με την ομίχλη..κοιτάζω και είναι πάλι μία γάτα, θα μπορούσα να πώ η ίδια..αν βρισκόμουν λίγο πιο κοντά.. Με έλουσε κρύος ιδρώτας.. συμβαίνει πάλι το ίδιο ή είναι σύμπτωση? Η φωνή κάποιου..με ανακουφίζει, δεν συμβαίνει το ίδιο..<<Γειά>>, γυρίζω και κοιτάζω προς το κατάστημα..Ένα μικρό κοριτσάκι με κοιτάζει, γειά σου της λέω..τί κάνεις τέτοια ώρα μόνη σου εκεί έξω? Εκείνο μου απαντάει πως απλά παίζει με την γάτα της. Μένεις εδώ κοντά? Θές να σε πάω σπίτι? Είναι αργά για να παίζεις εκει έξω μόνη σου! -Ναί, μένω κοντά..δεν θέλω όμως να πάω ακόμα σπίτι. -Μα δεν θα ανησυχούν οι δικοί σου? Περίμενε εκει κάτω, έρχομαι! Κατέβηκα όπως της είπα, την πλησίασα και την ρώτησα¨-Πώς σε λένε? -Φαίη, εσένα? Της είπα το όνομα μου.. - Φαίη, θα ανησυχούν οι γονείς σου, έλα να σε πάω σπίτι.. -Δεν θα ανησυχούν, έρχομαι κάθε βράδυ εδώ μαζί με την Ρέα. -Ρέα, η γάτα σου? Ωραίο όνομα. Για πές μου όμως, πως σε αφήνουν να έρχεσαι εδώ το βράδυ? Δεν φοβούνται? -Όχι, γιατί? Μένω κοντά.. Την κοίταξα καλά-καλά..πρέπει να ήταν 8 χρονών, είχε μαύρα μακριά μαλλιά και δυό πανέμορφα μπλέ μάτια, κάτι μου θύμιζε..! Πώς την άφησαν οι γονείς της μόνη τέτοια ώρα? - Ήσουνα και χθές το βράδυ εδώ? - Ναι, μαζί με την Ρέα. Είδα την γάτα, όμως που ήταν η Φαίη? Χμμ..δεν ξέρω, δεν μ'αρέσει πόυ έρχεται εδώ κάθε βράδυ μόνη, μπορεί να της συμβεί κάτι..Θα την πάω σπίτι και θα μιλήσω και στους γονείς της! -Έλα, πάρε την Ρέα και πάμε να σε πάω σπίτι. -Μα δεν θέλω..μπορώ να κάτσω μαζί σου? -Φαίη, πρέπει να πας σπίτι τώρα, είναι αργά! Αύριο όμως, μπορείς να έρθεις σπίτι μου το απόγευμα που θα γυρίσω απο την δουλειά, σύμφωνοι? -Εντάξει τότε! πάμε να πάρουμε την Ρέα και πάμε σπίτι.. Την παίρνω απο το χέρι και την αφήνω να με οδηγήσει προς το σπίτι, πλησιάζουμε στην γωνία με την ομίχλη, η Φαίη φωνάζει την Ρέα που βρίσκεται μέσα στον κάδο, η Ρέα δεν βγαίνει απο κεί, η Φαίη αφήνει το χέρι μου και πλησιάζει τον κάδο, τότε χτυπάει πάλι ο συναγερμός του καταστήματος, γυρνάω και κοιτάζω για μιά στιγμή. -Φαίη, την βρήκες? ξαναγυρνάω προς την Φαίη και δεν είναι εκεί.. -Φαίη? Που είσαι? Η ομίχλη δεν με βοηθάει να την βρώ, περνάω δίπλα απο τον κάδο..τίποτα! συνεχίζω πιο πέρα..νομίζω οτι την βλέπω.. -Φαίη! Έλα! Εκείνη συνεχίζει να περπάτάει.. -Εντάξει, κοντά είμαι, ευχαριστώ! .. τρέχει μέσα στην ομίχλη.. -Φαίη, μα που πάς? Γύρνα πίσω, θα πάμε μαζί! τρέχω απο πίσω της..νοιώθω ενα χτύπημα στο κεφάλι! Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε..αλλά βρέθηκα μπροστά σε έναν τοίχο, πρέπει να χτύπησα το κεφάλι μου και να λιποθύμησα.. -Φαίη?!Φαίη?! Τίποτα, δεν ήταν τριγύρω..μα πώς? Που πήγε? Είναι αδιέξοδος! Πανικοβλήθηκα! Τι συνέβει? Έτρεξα στο σπίτι και ξάπλωσα στο κρεβάτι, κάθε λίγο και λιγάκι, κοίταζα απο το παράθυρο μήπως δω την Φαίη..τίποτα..κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος με την βοήθεια του πόνου στο κεφάλι!"